Een vrouw staat voor ons, open en kwetsbaar, maar haar hoofd is verscholen onder een lampenkap. Een man ligt te rusten, schijnbaar ontspannen, met alleen zijn hoofd in een tentje. Een vrouw gluurt nieuwsgierig door een gat in de muur. Haar lichaam is zichtbaar, maar waar is haar hoofd gebleven?
In mijn werk staan mensen, hun communicatie met elkaar en hun relatie met de ruimte centraal. Dit gegeven onderzoek ik in realistische tekeningen, die vaak uitgroeien tot installaties met echte mensen, theatervoorstellingen of performances.
Ik ben gefascineerd door het hoofd, symbool voor de hersenen, en de invloed daarvan op ons dagelijks leven. Het hoofd is het belangrijkste onderdeel van het menselijk lichaam. Het bepaalt en bestuurt ons leven voor een groot deel. Gedachten gaan zonder pauze door ons hoofd en veel handelingen in het dagelijks leven voeren we onbewust uit.
Aanvankelijk was het hoofd zeer letterlijk aanwezig in mijn werk, portretten bedekt met medicijnen, pigmentzakjes, hersenscans en afval. Later was het hoofd eerder aanwezig door afwezigheid, opgeslokt door een kast of verstopt in een tentje.
Mijn lievelingsmateriaal is het potlood, begeleid door mijn puntenslijper. Het is scherp, gedetailleerd en onomkeerbaar en geeft mijn hand de uiterste controle over het werk.
Tijdens het tekenen groeien de beelden, langzaam onder mijn vingers, als een foto in een ontwikkelingsbad. Ik begin zonder duidelijke contouren vanuit het midden van het papier met mijn potlood de lichamen te tekenen en te kneden op het papier tot dat ze tastbaar zijn.
Naast tekeningen maak ik ook installaties en performances, zodat er directe contact tussen mij, mijn werk en het publiek ontstaat. De installaties en performances zijn de meest indringende en letterlijke weergave van mijn gedachtewereld. Ik nodig mensen uit om een plek in te nemen in mijn installatie of performance, om in mijn wereld te stappen. Een bezoeker legt zijn hoofd in een tentje, te grootte van zijn hoofd, en luistert naar “de rust”. Of neemt plaats aan de tafel, op een van de te hoge of te lage stoelen en ontvangt uit de voeten van de gastvrouw een kopje thee en papieren gebakje.
Een herkenbare wereld, of toch niet?